We leven in een virtual reality!

Als zelfstandig ondernemer is het belangrijk om jezelf te promoten. Als klanten niet weten dat je bestaat, kunnen ze je tenslotte geen werk aanbieden. Het belangrijkste middel om jezelf te laten zien is vandaag de dag social media. We posten met zijn allen elke dag miljarden berichten op het wereldwijde web. Originele of overgenomen foto's en gedachtes vliegen het internet over. Al die informatie moet ook door anderen worden gelezen. Des te meer likes of retweets een bericht krijgt, des te blijer worden we vanbinnen. Een virtueel duimpje omhoog van een totaal onbekend persoon geeft soms meer energie dan een complimentje van een goede vriend. En dat is ook niet zo gek, want we onderhouden de meeste contacten tegenwoordig virtueel. We kunnen nog geen paar uur zonder even op onze telefoon te kijken of we al een nieuw appje binnen hebben!

Lees meer »

Zelfontplooiing

De allerlaatste behoefte volgens de piramide van Maslow: zelfontplooiing. Ik word er mee doodgegooid. Op de opleiding zeiden ze al: "je moet wel de rest van je leven blijven leren. Je bent nooit uitgeleerd!" Nu zijn fysiotherapeuten over het algemeen leergierige wezens die alles willen weten over, nou ja, alles. Nog niet zo lang geleden deelde ik mezelf ook in bij deze groep. Want kennis is macht, toch?

Lees meer »

Ongelijke visies

Twee mensen kunnen heel verschillende meningen hebben. Bij mij was het meest recente voorbeeld een cliënt die de behandeling wilde stopzetten. Via de mail meldde ze dat ze op zoek ging naar een andere therapeut. Blijkbaar voldeed de behandeling niet aan haar verwachtingen. Ze had van mij oefeningen meegekregen met de opdracht thuis aan de slag te gaan. Zelf was ze nooit eerder bij een fysiotherapeut geweest, maar haar verwachting was dat ze gemasseerd zou worden. Tegelijkertijd oefende ze weinig, waardoor ze ook niet aan mijn verwachtingen voldeed. Omdat ik niet naar haar verwachtingen had gevraagd, kwam ik daar pas achter toen ze na de tweede behandeling wilde stoppen.

Lees meer »

Langzaamaan doodgaan

9 oktober 1993 was een heuglijke dag in een rijtjeswoning in IJsselstein. Mijn moeder beviel van een gezonde dochter, thuis in haar eigen bed. Vanaf het moment dat ik voor het eerst mijn ogen open deed, was een ding zeker: mijn leven is eindig.

Lees meer »

Geldzorgen

"Het lijkt wel of ik te weinig geld verdien", zei mijn vriend tegen me. "Aan het eind van de maand houd ik haast niets over. Het is alsof er een afvoerputje in mijn bankrekening zit waar mijn salaris in verdwijnt." 

Lees meer »

Familieruzies

Met kerst zit ik met mijn familie gezellig aan het kerstdiner. Onder de kerstboom ligt een stapel met kerstcadeaus die wij voor elkaar gekocht hebben. Met een lekker biertje erbij is dit kersttafereel helemaal compleet. Maar een paar dagen geleden kwam ik erachter dat de kerst niet bij iedereen zo'n gezellige tijd van het jaar is.

Lees meer »

Keuzes maken

Twee maanden terug besloot ik om als fysiotherapeut te gaan waarnemen in een praktijk in Den Haag. Een dag in de week een extra zakcentje verdienen, allemaal geregeld via het uitzendbureau. De praktijk lag in een gezondheidscentrum naast het ziekenhuis. Ik zou voornamelijk cliënten in de gigantische oefenzaal in de kelder (een fitnessruimte met een daarnaast gelegen sportzaal) behandelen. Aan de sportzaal grensde een klein behandelkamertje, waar ik in de ochtenden werd weggestopt. Steeds de trap op en de trap weer af om mijn cliënten op te halen. Degenen die slecht ter been waren, namen de lift naar beneden. In de middag was er wel plek op de begane grond, waar ik tenminste niet met mijn laptopje op schoot dossiers bij hoefde te werken met een traag werkende internetverbinding.

Lees meer »

Volwassen worden

Als kind geloofde ik dat de volwassenen wél begrepen hoe de wereld in elkaar zat. Natuurlijk was het niet eerlijk dat mijn vriendinnetje eerder een mobiele telefoon kreeg dan ik. En dat mijn broer later naar bed mocht. Maar de volwassenen hadden daar zo hun redenen voor. Die begreep ik toen niet. Maar als ik groot was, dan zou ik het wel snappen. Dan zou ik weten wat de reden is dat ik op deze aarde ben en het eindelijk begrijpen waarom er zoveel ongelijkheid is in de wereld. Alleen ik weet het nog steeds niet. Ben ik dan nog steeds niet volwassen?

Lees meer »

Eigen bedrijf

'Maar ik ben wel op zoek naar een ZZP-er, dus kun je je even inschrijven bij de Kamer van Koophandel?' zei mijn toekomstige opdrachtgever. En voor ik het wist zat ik in Utrecht op het kantoor van de KvK. Voor €50 kreeg ik een KvK-nummer, een BTW-nummer bij de Belastingdienst en een geregistreerde bedrijfsnaam. Mijn vriend bedacht de naam: Hersenspinsels. Met de opdrachtgever is het niets geworden. We werden het niets eens over de voorwaarden. Maar ik heb nu wel een eigen bedrijfje.

Lees meer »

Schrijven

In Nederland zijn meer dan twee miljoen amateurschrijvers. Wij noteren onze hersenspinsels in dagboeken, fantaseren pagina's vol met verhalen of proberen onze poëzie rijmend en artistiek te laten klinken. Tot voor kort schreef ik ook slechts op die manier. Maar ik wilde meer. Vandaar de Columndictatuur. Dat bleek echter niet voldoende om in mijn schrijfbehoeften te voorzien. Dus meldde ik me aan bij een website voor amateurschrijvers. Mijn proefartikel kreeg vier sterren, de op een na hoogste kwalificatie. Vijf sterren krijg je (volgens de website) alleen als je consequent goede artikelen aflevert. Nu krijg ik betaald om te schrijven. Dan ben ik nu professioneel schrijver, toch?

Lees meer »

Op reis

Een tijdje geleden ben ik voor het eerst fysiek op een verre reis geweest, naar Peru. Ik had al enige verhalen gehoord over dit land. Over de woeste, ongerepte natuur, de alpaca's, de oude Inca-forten en de kleurrijke lokale bevolking. Maar ook over bandieten die bussen overvallen en buschauffeurs die, in hun onoplettendheid, met bus en al van de berghelling af storten. 

Lees meer »

Expireren

Wij mensen hebben net als alle dingen op deze aarde een houdbaarheidsdatum. Sommige mensen blijven nog lang na hun houdbaarheid rondlopen op deze aarde, zoals mijn oma, die na vijfennegentig jaar pas mocht gaan. Anderen blijken voor het aflopen van hun houdbaarheidsdatum toch al te moeten uitstappen, zoals mijn oom die door kanker werd geveld nog voordat mijn oma aan de beurt was. Degene die deze houdbaarheidsdata moet controleren, zit af en toe dus echt te slapen. Af en toe een vergissinkje is niet erg, maar ik hoor alleen al in mijn omgeving veel voorbeelden van mensen die gaan voordat hun datum geëxpireerd is. Dat is helaas ook gebeurd bij mijn vriend Johan.

Lees meer »